طلب

در طلب ممکن است هزار و يک مشکل داشته باشي نااميدي مثل يک ميکروب و بدتر ازان است در وجود انسان، در مسير، ما مريض را میتوانیم به مشکلات تشبيه کنيم. وقتي کسي بيمار است بايد داروي موثر را پيدا کنيم يعني براي حل مشکل از نيروها کمک بگيريم.
در راهي که میرویم انتخاب راه حل خيلي مهم است بعضي وقتها لازم است هيچ کاري نکني اين خودش يک راه حل است. بعضي وقتها در مسير زندگي نبايد هيچ اقدامي انجام داد براي هر مشکل ممکن است دهها و صدها راه وجود داشته باشد ما به اشتباه فکر میکنیم براي مشکلات فقط يک راه حل وجود دارد مثل زن و شوهري که وقتي به مشکل برمیخورند فکر میکنند فقط طلاق راه حل است، علتش اين است که فکر میکنند مشکلات فقط يک راه حل وجود دارد ولي اگر تفکر کنيم میبینیم راههای متعددي وجود دارد. به قولي شفا خانه حتماً دواخانه نيست، زيرا شفا را آفریدگار میدهد و دوا را انسان.
برداشت ديگر اينکه، شفا را يک نفر میدهد اما دوا را نفر ديگري میدهد مثلاً يک پزشک بيماري را تشخيص میدهد و دوا را شخص ديگري میدهد که ممکن است حتي نداند که چيست، مثلاً شاگرد جديد داروخانه آن کسي که شفا میدهد کلاسش و سطحش بالاتر است.
در کنگره 60 که شفا داده میشود ولی لازم نيست شربت را هم ما بدهيم. مثلاً ديگر اين که آدمها زود میخواهند خوب شوند که گاهي امکانپذیر نيست. ممکن است برخي بیماریها زود خوب نشود و چند سال طول درمانش باشد گرچه بشر تلاش میکند که زمان درمان را سریعتر کند. بعضي بیماریها در طول زمان به وجود آمده که براي شفاي کامل هم زمان لازم دارد. مثل شفاي ترک و درمان اعتياد.
پس بايد وقتي در حل مسائل داريم راهگشايي میکنیم بايد پایههای آن کار را مستحکم کنيم در روش تدريجي روي آن پله که هستيم بايد مستحکم باشيم که اگر این کار انجام شود جهش بعدي قوي تر انجام میشود.
وظيفه کمک ما به آنهایی است که تسليم راه میشوند در سفر اول بايد تسليم راه درمان شد و در سفر دوم تسليم قوانين و اصول کنگره آنهایی که تسليم کنگره باشند با تمام قدرت به او کمک میکنیم يکي میخواهد و تسليم راه و متد درمان میشود، يکي ديگر هم نمیخواهد و با زور به درمان میپردازد. البته صبر میکنیم تا مدتي بگذرد تا اعتمادش به وجود بيايد. اگر تسليم نبود و بازي درآورد به اين نفر نبايد کمک کرد، چون وقت و انرژي صرف کساني میشود که شايسته نيستند.
بايد آنهایی که تسليم نيستند بروند تا کساني که پشت در منتظرند بيايند داخل و درمان شوند. خداوند براي چه يکسري آدمها را داخل جهنم میکند؟ به خاطر اينکه يکسري از آدمها مخرباند و براي بقيه ضرر دارند.
براي آموختن نه زمان میخواهد نه مکان. وقتي کسي بخواهد چيزي را ياد بگيرد مهم نيست چه سني دارد؟ بايستي در ادامه راه تشويق کني که از خواندن مطالب باارزش استفاده کنند. زيرا مطالب قوي، انديشه و تفکر را بيدار میکند. براي سرگرمي نيست، براي تقويت آموزش است.
آن موقع انسانهای قابلقبول و منظمي میشوند. آموزشهاست که محل امن را به وجود آورده است در مورد مرگ هم مثل اينکه هرکسي در دنياي ماده يکسري اعمالي دارد در آن جهان هم با قدري تفاوت عمل میشود. اين جداسازي در کل آفرينش هست، هر چیزی را در دنيا جداسازي میکنیم و خداوند هم جهان ديگر را با جداسازي اعمال میکند.

لژیون امیرهوشنگ سوقندی _ درمان اعتیاد...